Çocuklarından Annelerine Mesaj

Bir fasülye tanesiydik karnında,

Var mıydık yok muyduk belli değildi aslında,

Büyüdük içinde biz yavaşça ve zamanla,

Başladık “ben de buradayım” deyip kendimizi hatırlatmaya.

Dokuz ay geçti nihayet sonunda,

Fasülye taneleri bundan böyle kollarında,

Uykumuz mu geldi, acıktık mı? Başladık bak ağlamaya,

Uğraş sen dur anneciğim bizi susturmaya.

 

Başladı işte tatlı ninnilerin,

Başucumuzda sonu gelmez uykusuz gecelerin,

Gözünden uyku aksa da bir an olsun kırpılmaz gözlerin,

Kıymeti bilinecek mi acaba anneciğim paha biçilmez değerinin.

 

Yürüyoruz anneciğim yedi adım attık bak peşi sıra,

Dökülmeye başladık sözcükler, başladık bak konuşmaya,

Her bir sözcük yetti seni heyecanlandırmaya,

Yüzünde bir tebessüm ve sevinç gözyaşlarıyla.

 

Yaş geldi altıya, hazırladın çantayı, çıktık doğru okula,

Önlüğümüz tertemiz, ütülü hep yakalarımız,

Eksik olmadı hiçbir zaman,

Cebimizdeki beyaz medilimiz.

 

Büyüyoruz zamanla, başlıyoruz seni kırmaya,

Üzülüyorsun için için kızamıyorsun ama,

Duruluyoruz bir anda geliyoruz yanına,

Affediyorsun hemen unutuyorsun o anda.

 

Yaş ilerledi, geldi vakti ayrılmanın yuvadan,

Üniversite, askerlik, ayrılık zamanı artık anadan,

Biliyosun bir kez çıktı mı o kuş kapıdan,

Anlayacağız değerini, geçinca zaman aradan.

 

Sevgili annemiz, mümkün değil tarifi emeklerinin,

Sığdıramayız bu şiire büyüklüğünü sevgimizin,

İşte evlatların hep beraber senin huzurunda,

Temsilcisiyiz verdiğin o güzel terbiyenin.

 

Seviyoruz seni gönülden hepimiz,

Bir an olsun eksilmeyecek sana olan sevgimiz.

 

Bu şiiri başta annemiz olmak üzere tüm annelere ithaf ediyorum..

Mayıs 2008, İstanbul

© - 2018 www.leventsumer.com | Dr. Levent SÜMER Her Hakkı Saklıdır.